گل خوشبو یوسف زهرا ( سلام ا... علیه)

حضرت صاحب الامر در باره غمخواری خود نسبت به ما چنین می فرماید :

« اِلی اِرتیابِ جَماعَةٍ مِنکُم فی الدّینِ وَ ما دَخَلَهُم مِنَ الشَّکِ وَ الحَیرَةِ فی وُلاةِ اَمرِهِم فَغَمُّنا ذلِکَ لَکُم لا لَنا وَسأونا فیکُم لا فینا لِأنَّ اللّهَ مَعَنا فَلا فاقَةَ بِنا اِلی غَیرِةِ وَ الحَقُّ مَعَنا فَلَن یُوحِشُنا مَن قَعَدَ عَنّا وَ نَحنُ صَنا ئعُ  رَبِّنا وَ الخَلقُ بَعدُ صَنائِعُنا »

« به من رسیده است که  گروهی از شما در دین به تردید افتاده ، در دل نسبت به اولیای امر خود به شک و حیرت دچار شده اید و این امر مایه غم ما به خاطر شما شد ، نه بخاطر خودمان در باره شما ناراحت شدیم نه درباره خودمان ، زیرا که خداوند با ماست ، پس نیازی به غیر از او برای ما نیست و حق با ماست ؛ لذا به هیچ وجه کسانی که از ما دست بردارند ، ما را  به وحشت نمی اندازند . ما صنایع و ساخته شدگان خدائیم و خلق صنایع ما هستند . » ^{( 1 )}

همانگونه که ملاحظه می فرمائید حضرت ما را برای خودمان و با توجه به ابعاد وجودی بی نهایت مان دوست دارند ، نه برای خودش و نه بخاطر نیازش به ما که عین اتصال به غنی مطلق و مظهر اوست .

این نوع خواستن و محبت عمیق ترین و زیباترین و خالص ترین نوع خواستن و محبت است زیرا در آن ، هیچ نوع شائبه نیاز و خود خواهی وجود ندارد .

و........ امیدواریم همه ما این محبت را درک کنیم و از خداوند و خود حضرت بخواهیم که دست عنایتشان را همیشه بر سر ما مستدام بدارند تا مبادا بر اثر کبر و غرور اعمالی انجام بدهیم که خدای ناکرده آن حضرت از دست ما غمگین شوند .

1 . بحار الانوار ، ج 53 ، ص 178

در نگاه به قلّه‏ هاي رفيع ايمان و شجاعت و وفا، چشم ما به وارسته مردي بزرگ و بي‏ بديل مي‏ افتد، به نام عبّاس فرزند رشيد اميرالمؤمنين(ع)  كه در فضل و كمال و فتوّت و رادمردي،الگويي برجسته است.در اخلاص و استقامت و پايمردي،نمونه است و در هر خصلت نيك و صفت ارزشمندي،كه كرامت يك انسان به آن بسته است،سرمشق است. ما پيوسته دين باوري و حق جويي و باطل ستيزي و جانبازي را از او آموخته ‏ايم و نسل الله‏ اكبرِ امروز، وامدار مكتب جهاد و شهادتي است كه اباالفضل(ع) در آن مكتب، علمدار است و همچون خورشيد، درخشان.

اينك، گرچه از صحنه‏ هاي آن همه ايثار و دلاوري و وفا كه در عاشورا اتّفاق افتاد و آينه ‏اي فضيلت نما پيش چشم جهانيان نهاد، بيش از هزار و سيصد سال ميگذرد، امّا تاريخ،روشن از كرامتهاي عباس بن علي(ع) است و نام ‏او با وفا،ادب،ايثار و جانبازي همراه است و گذشتِ اين همه سال، كمترين غباري بر سيماي فتوّتي، كه  در رفتار آن حضرت جلوه‌گر شد، ننشانده است.

عاشورا روز پر شكوه و الهام بخش و پر حماسه ‏اي بود كه انسانهايي والا و روح‏ هايي بزرگ و اراده‏ هايي عظيم، عظمت و والايي خود را به  جهانيان نشان دادند و تاريخ از فداكاري عاشوراييان، روح و جان گرفت و زمان با نبض كربلاييانِ قهرمان و حماسه آفرين تپيد. كربلا مكتبي شد آموزنده و سازنده، كه  فارغ التحصيلان آن، در رشتهء ايمان و اخلاص و تعهّد و جهاد، مدرك و مدال گرفتند و ... عباس از زبده ‏ترين معرفت آموختگان آن دانشگاه بود.

       عبّاس يعني تا شهادت يكّه تازي         عبّاس يعني عشق، يعني پاكباز

       عبّاس يعني با شهيدان همنوازي         عبّاس يعني يك نيستان تكنوازي

۱ - زیارت عاشورا

۲ - محرم

۳ - کربلا

۴ - حضرت عباس

۵ - سینه زنی

طبلها می ‏كوبند، سنجها بی ‏قرارى می ‏كنند و اشكها بی‏تاب رهايی ‏اند، گودخانه چشم ديگر تاب ندارد و موج موج اشك بر صورتم روان مى‏شود. پلكها را می ‏بندم تا شايد شورش دلم را مرهمى گذارم.
اما صداى العطش... العطش... از فراسوى تاريخ بر جانم چنگ میزند. چه نزديك است پژواك مويه‏ هاى كودكان بی‏قرار نينوا!
چه بینوايم كه توان دست‏يارى آقا را ندارم. دستها را بالا می‏برم. به آسمان نگاه می‏كنم. ظهر خونينى است. خورشيد به ‏سختى می ‏تابد. اشك خورشيد چون تيغه‏ هاى فلزى برنده بر رويمان كه نه، بر روحمان می ‏نشيند.
تا ساعتى ديگر، تاب نمی ‏آورم. سراسيمه برمی‏خيزم. از كوچه ‏ها می ‏گذرم. هيچ‏ كجاى شهر غريبه نيستم. هرجا پا می‏گذارم در خيمه آقايم و بوى خاك كربلا بر مشام جانم می ‏نشيند اما آرام ندارم. صداى امواج فرات زخم بر تار دلم می‏زند، دلم زير بار سنگينى محرم می‏شكند و بانوى مصيبت‏ كش و فرياد رسم را صدا می‏زنم و به آسمان مى‏نگرم.
زينب بی‏قرارتر از رعد آسمانى، كودكى را در آغوش می‏گيرد، زخمى را مرهم می‏گذارد، تيرى از گلوى مجروحى بيرون می‏كشد و يال ذوالجناح را نوازش می‏كند.
چشم برمی‏گيرم. به لشكريان بی ‏امامى می‏نگرم كه پيمان همدلى با آقايشان بسته ‏اند علم و كتل و پرچم بر دوش می‏كشند و كوچه، كوچه تاريخ را در پى مولايشان می‏پويند. به پرچمها می نديشم و راز برافراشتگی ‏شان در شبى به بلنداى تاريخ!
تار و پود دلم را به رنگ سياه می ‏بافم و با سياهپوشان هم‏نوا می‏شوم.
حسينم يا حسينم، يا حسينم يا حسين...
كاش من و همه سياهپوشان در آن روز بی ‏غروب لشگريان سردار تنهايمان بوديم. كاش همه در صحرايى بی‏قرار، در گرمايى كشدار، در تشنگی‏اى بی‏پايان، به چشمه زلال و نورانى وصال دست می‏برديم، صورت دلمان را می‏شستيم و زخم سوزان عاشورا را به نگاهى از يار مرهم می‏گذاشتيم.
آقا، نگاهم كن، محتاج نظرى از توام. دلم تاب اين همه سرگشتگى بی پايان را ندارد سر به ديوار خيمه می ‏گذارم و اشك می ‏ريزم. صداى سم اسبها و صداى غرنده فرات در گوشم می ‏پيچد و از درون، لايه لايه مى‏ريزم، سرم به دوران مى‏افتد، افتان و خيزان به علمها و كتلها چنگ مى‏زنم. آقا بگو زير كدام كتل بمانم تا تو لحظه‏اى قلب بى‏تابم را آرامش دهى؟
گوشهايم را مى‏گيرم. دلم از صداى شرشر آب آشوب مى‏شود... پيرمرد سياه‏پوش گلاب بر سر و روى لشگريان امام مى‏پاشد. طبلها مى‏كوبند... مى‏كوبند... مى‏كوبند و لحظه‏اى آرام نمى‏مانند.
مردها برسر مى‏زنند، خاك بر سر مى‏پاشند، فرياد وااسفا مى‏زنند و گاه ازحال مى‏روند.
رقيه بى‏تاب به دنبال عمه مى‏دود. عمه‏جان... عمه‏جان... صداى سيلى در گوش زمان مى‏پيچد و در پستوهاى تاريخ انعكاس مى‏يابد. دختر سه‏ ساله سر مى‏تاباند.
توان ماندن ندارم، كوچه ه‏اى بالاتر، خيابانى پايين ‏تر...
همه‏ جا امروز رنگ خون دارد و عشق!
رنگ سبز دارد و سوگ!
رنگ سياه دارد و غم!
خورشيد شلاق نگاه سوزانش را بر تن زمينيان مى‏كوبد. پرچمها راز پايدارى مى‏گويند. اما هيچ دلى ياراى تحمل ندارد. آخر ظهر عاشورا است. الله‏ اكبر... الله ‏اكبر... الله ‏اكبر... الله‏ اكبر طبلها، سنجها، آدمها، رنگها و زنجيرها انگار در فضا رها شده‏ اند.
و دمى ديگر فرياد حسين... حسين... از كربلا، از كوچه‏ ها و از دلها برمى‏خيزد و من مثل هرسال در عاشورا ذوب مى‏شوم. بانويم زينب، شايد بى‏تاب‏تر از همه از خيمه بيرون مى‏دود. او بى‏تاب يارى از دست رفته است. شعله خيمه ‏ها كه به آتش كشيده مى‏شوند چشمهايم را مى‏سوزاند! زينب به كانون قيامت مى‏دود. او بى‏تاب گلوى بريده ‏اى است كه زهرا، عليهاالسلام، بر آن بوسه زده!
چشمهايم را مى‏بندم، چقدر عاشورا ببينيم و تا به كى حسين تنها بماند؟
كاش آقا در ظهر خونين عاشورا، ظهور كند!

دعا برای تعجیل فرج

 امام زمان ( عج ) : اَکثِروُا الدُعا ءَ  بِتَعجیلِ الفَرَج فَاِنَ ذالِکَ فَرَجُکُم ؛ برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید ؛ چرا که فرج شما نیز در فرج من است .

شیخ صدوق ، کمال الدین ، ص 485

 رمضان ماه دعا برای تعجیل فرج

 ماه رمضان ماه دعاست ؛ چرا که دعای روزه داران در این ماه رد نمی شود و حتماً به اجابت می رسد . از سوی دیگر ضروری ترین و بافضیلت ترین دعا ها ، دعا برای تعجیل فرج و ظهور امام زمان روحی فداه است . بنا بر این ضروری ترین و پر فضیلت ترین دعا ها در ماه مبارک رمضان دعا برای تعجیل و فرج آقاست ؛ چنانچه سید بن طاووس می فرمایند : «....  خواسته حضرت او را بر نیاز های خود مقدم بدار و دعا به آن وجود مقدس را بر دعای به خود مقدم بدار ، برای جلب توجه و احسان آن بزرگوار ، در هر کار خیری ، حضرت او را بر خویشتن برتری دار . ¹

حضرت آیت الله قاضی ( رضوان الله تعالی ) در ششمین بند از دستور العمل جامع خویش برای سالکان الی الله چنین فرموده است : « از جمله اعمال مهم و لازم برای سالک ؛ دعا برای فرج مولا نا حجت بن الحسن ( ع ) در قنوت نماز وتر است ، بلکه در هر روز و در ضمن تمام دعا ها می باشد . ²

 1 . سید بن طاووس ، کشف الحجه ، ص230  2 . هاشمیان دریای عرفان ، ص 129

 قرائت بهترین سوره قرآن و دعا قبل از افطار :

 از مهمترین امور در افطار و سحری ، قبل از شروع و بعد از گفتن بسم الله الرحمن الرحیم ، خواندن سوره قدر و بهترین دعا قبل از افطار دعای »  اللهُم رَبَالنُورِ العَظیم ....... دعای عهد معروف است . طبق روایتی از امام صادق ( ع ) جبرئیل امین به حضرت رسول گرامی اسلام ( ص ) فرموده است : ( یا محمد کسی که در ماه مبارک رمضان با این دعا قبل از افطار دعا کند ، خداوند دعای او را مستجاب ، نماز و روزه او را قبول و ده دعای دیگر او را مستجاب کند .

گناهان او را می بخشد . غم و غصه او را از بین می برد . گرفتاری هایش را بر طرف می کند . حاجات او را بر آورده می نماید . او را به مقصودش می رساند . عمل او را با عمل صدیقین و پیامبران بالا می برد . و در روز قیامت چهره او درخشانتر از ماه شب چهارده خواهد بود .

 المراقبات  ، به نقل از اقبال  سید بن طاووس  ( ره )