دلگرمي به رحمت حضرت حق انسان را از گناه و معصيت بيزار مي كند .هيچ مادرى در جهان هستى ، فرزند خود را گنهكار نزاييده ، و كودك رحم را عاصى و خطاكار به دنيا نياورده .كودك در حالى قدم به عرصه گاه حيات مى گذارد كه از علم و دانش و تفكر و انديشه خالى است ، و از آنچه در اطرافش مى گذرد كاملا بى خبر است .طفل وقتى وارد فضاى اين جهان مى شود ، جز گريه كردن و مكيدن شير چيزى نمى داند ، آن هم از گريه و مكيدن شير در لحظات اول در عين اينكه ناله مى زند و شير مى خورد غافل است . غرايز و احساسات و شهوات او به تدريج وارد ميدان فعاليت مى شود ، و آنچه را بايد براى برپا كردن خيمه ى حيات تعليم بگيرد ، از اطرافيان خود و فعل و انفعالات طبيعى ياد مى گيرد .هم چنانكه بدن او در طول زندگى در معرض انواع بيماريها قرار مى گيرد ، فكر و روحش ، و نفس و قلبش نيز در معرض خطا و اشتباه مى رود و در عمل و اخلاق مبتلاى به گناه مى گردد ، بنابراين گناه همچون بيمارى بدن عارضى است نه ذاتى .بيمارى بدن و جسم او با دارويى كه طبيب تجويز مى كند معالجه مى شود ، فكر و روح و نفس بيمارش نيز با اجراى دستورات حضرت حق درمان مى پذيرد .گنهكار با عرفان به وضع خويش ، و معرفت به حلال و حرام خدا ، با رجوع به طبيب روحانى و دستور العمل گرفتن از او ، براى توبه از گناه آماده مى شود ، و با اميد و دلگرمى به رحمت حضرت حق از عرصه ى گناه بيرون مى آيد ، و همچون روزى كه از مادر متولد شده پاك مى گردد .گنهكار نمى تواند ادعا كند نمى توانم توبه كنم ، زيرا كسى كه قدرت بر گناه دارد ، بدون شك قدرت بر توبه هم دارد .آرى انسانى كه توانايى بر خوردن و آشاميدن ، رفتن و آمدن ، گفتن و شنيدن ، ازدواج و كسب و كار ، ورزش و رياضت ، مسافرت و معاشرت و زور آزمايى دارد ، و اگر طبيبى به خاطر بيمارى خاصش او را از بسيارى از غذاها و نوشيدنيها پرهيز دهد ، او از ترس ريشه دار شدن بيمارى با كمال قدرت از خوردن آن غذاها و نوشيدنيها خوددارى مى كند ، مى تواند از گناهانى كه به آن دچار است بپرهيزد ، و از معصيت هايى كه به آن گرفتار است خوددارى نمايد .عذر هيچ گنهكارى در عدم قدرت بر توبه در پيشگاه حضرت حق قابل قبول نيست ، اگر قدرت بر توبه براى اهل گناه نبود ، از جانب خداوند دعوت به توبه و انابه نمى شدند .گنهكار بايد اين حقيقت را باور كند كه در هر شرايطى ، و در هر موقعيتى قدرت بر ترك گناه را دارد ، و بر اساس آيات قرآن خداوند مهربان و توبه پذير ، توبه اش را قبول مى كند و گناهانش را گرچه به عدد ريگ بيابان باشد ، در معرض عفو و مغفرت و رحمت قرار مى دهد ، و پرونده ى سياهش را به سپيدى چشم پوشى از همه ى گناهانش آراسته مى كند .گنهكار بايد اين معنا را آگاه باشد كه اگر به ترك گناه و شستشوى درون و برونش برنخيزد ، و عصيان و خلافش را ادامه بدهد خداوند او را به اشد عذاب دچار مى نمايد ، و جريمه و عقوبت سنگينى را بر او بار خواهد كرد .خداى بزرگ در قرآن مجيد بدين گونه خود را معرفى مى كند :  غَافِرِ الذَّنْبِ وَقَابِلِ التَّوْبِ شَدِيدِ الْعِقَابِ . . .  .

خداوند ، بخشنده ى گناه ، و پذيرنده ى توبه ى گنهكار ، و داراى عقابى شديد است .امام معصوم در دعاى افتتاح بدين صورت خداوند را معرفى مى نمايد :وَاَيْقَنْتُ اَنَّكَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فِى مَوْضِعِ الْعَفْوِ وَالرَّحْمَةِ ، وَاَشَدُّ المُعَاقِبِينَ فِى مَوْضِعِ النَّكالِ وَالنَّقِمَةِ يقين و باور دارم كه تو مهربانترين مهربانانى در جاى عفو و رحمت ، و شديدترين عقاب كنندگانى در محل عقاب و انتقام .خداوند مهربان در قرآن مجيد به گنهكاران اعلام نموده :

 قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيم . به بندگانم ، آنان كه بر خود اسراف كردند بگو از رحمت خدا نااميد نباشيد ، خداوند تمام گناهان را مى آمرزد ، همانا او آمرزنده ى مهربان است .بنابراين با توجه به توبه پذيرى حق و قدرتى كه گنهكار بر ترك گناه دارد ، و آياتى كه در قرآن به گنهكار ، مژده ى عفو و رحمت مى دهد ، براى اهل گناه در ترك گناه هيچ عذرى باقى نيست ، به همين خاطر بر گنهكار توبه از گناه واجب فورى و واجب اخلاقى و واجب عقلى است .گنهكارى كه به توبه برنخيزد ، و به جبران گذشته اقدام ننمايد ، و درون و برون را از گناه پاك نكند ، چنانكه در دنيا در پيشگاه پاكان و عقل و وجدان و حكمت و منطق محكوم است ، در آخرت در پيشگاه حضرت حق به طريق اولى محكوم است . چنين گنهكارى در قيامت با اندوه و حسرت ، و ندامت و پشيمانى فرياد مى زند : لَوْ أَنَّ لِي كَرَّةً فَأَكُونَ مِنَ المُـحْسِنِينَ  . كاش براى من زمينه ى بازگشتى به دنيا بود تا از نيكوكاران مى شدم !خداوند در جوابش مى گويد :بَلَى قَدْ جَاءَتْكَ آيَاتِي فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ  . آرى ، محققاً آيات من براى دستگيرى و هدايتت به تو رسيد ، تو آنها را تكذيب نمودى و راه سركشى از دستورات من را پيش گرفتى ، و تو از ناسپاسان بودى .در آن روز است كه براى نجات گنهكار ، عوضى به جاى دين و عمل از او قبول نمى كنند ، و بر پيشانى وجود او مهر محكوميت مى زنند .وَلَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا مَا فِي الاَْرْضِ جَمِيعاً وَمِثْلَهُ مَعَهُ لاَفْتَدَوْا بِهِ مِن سُوءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَبَدَا لَهُم مِنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ . اگر اهل ستم تمام آنچه را در زمين است و همانند آن را در اختيار داشته باشند ، هر آينه همه را فدا كنند تا از عذاب سخت قيامت برهند ، ( ولى چنين چيزى نخواهد شد ) و از جانب حق براى آنان برنامه هايى آشكار گردد كه گمان نمى بردند .اميرالمؤمنين علي (عليه السلام) در دعاى كميل ، در اينكه در دنيا و آخرت گنهكار را در عدم توبه هيچ عذرى در پيشگاه حق نيست ، و خدا را نسبت به گنهكار حجت كامل و تمام است مى گويد :فَلَكَ الحُجَّةُ عَلَىَّ فِى جَمِيعِ ذَلِكَ وَلاَ حُجَّةَ لِى فِيمَا جَرى عَلَىَّ فِيهِ قَضَاءُكَ . . . تو را بر من در تمام آنچه از خطا و معصيت و گناه و هوا و هوس و متابعت از شيطان گذشته حجت است ، و براى من در آنچه كه قضايت بر آن جارى شده هيچ گونه حجتى نيست .

برگرفته ازكتاب توبه آغوش رحمت

 

 

نوشته شده توسط اکبر جزینی در چهارشنبه ششم شهریور 1387 ساعت 9:44 موضوع | لینک ثابت

 

 

امام صادق ( ع ) :  مَن آمَنَ بِنا وَ صَدَّقَ حَديثَنا وَنتَظَرَ اَمرَنا كانَ كَمَن قَتِلَ تَحتَ رَايَة القائم ؛ آنكه به ما ايمان آورد و سخن ما را تصديق نمايد و منتظر فرج امر ما باشد ؛ همچون كسي است كه زير پرچم قائم به شهادت برسد .

                                                                               علامه مجلسي \ بحار الانوار \ ج 52 \ ص122

 شهادت زير پرچم امام زمان

 رمز سعادت و موفقيت شيعيان در آخرالزمان ؛ ايمان و باور قلبي به حقانيت اهل بيت ( ع ) و پايبندي عملي به مرام و مسلك ايشان است . روح انتظار ؛ اگر با پيروي عملي از سيره آن بزرگواران همراه شود ؛ سالك را به مجاهدي شكست ناپذير تبديل خواهد ساخت كه فضيلت شهادت و مجاهدت در ركاب امام زمان ارواحنافداه براي او ثابت خواهد بود .

آري ؛ راز پيروزي در سيره و سلوك به سوي حق و رمز ايمني از آفات دنيا و آخرت ؛ تمسك عملي به سيره اهل بيت و تقويت رابطه قلبي و روحي با آن بزرگواران است .

توجه مداوم به وجود مقدس امام زمان ارواحنا فداه  و ايمان و باور قلبي به ظهور فرخنده او ؛ ما را مشمول عنايت هاي ويژه و دعا هاي خالصانه حضرتش مي گرداند و در حقيقت ؛ قطره ناچيز وجود ما را به اقيانوسي بي كران از عظمت ؛ نورانيت ؛ قدرت و معنويت متصل مي گرداند و همچون سپري فولادين ؛ ما و جامعه ما را در مقابل تمام آلودگي هاي اخلاقي و فساد هاي اجتماعي مصون و محفوظ مي دارد .

 

نوشته شده توسط اکبر جزینی در دوشنبه چهارم شهریور 1387 ساعت 9:13 موضوع | لینک ثابت

                   

 امام موسي بن جعفر ( ع ) :

« قُم عُشٌ آلِ مُحَمّد وَ مآوي شِيعَتِهِم، وَ لكِن سَيُهلَكَ جَماعَهٌ مِن شَبابِهِم بِمَعصِيَةِ آبائِهِم وَ الّاسِتِخافِ وَ السُّخريَّةِ بكُبرائِهِم وَ مَشايِخِهِم ، وَ مَعَ ذَلكَ يَدفَعُ اللَّهُ عَنهُم شَرَّ الاعادِي وَ كُلّ سُوء ؛ قم ، آشيانه آل محمد ( ص )  و پناهگاه شيعيانشان است . ولكن گروهي از جوانانشان به سبب معصيت پدرانشان و تحقير و مسخره كردن بزرگان و پيشوايانشان هلاك مي شوند . در عين حال خداوند شر دشمنان و هر گونه بدي را از ايشان دفع مي كند .

 « علامه مجلسي ، بحار الانوار ، ج 60، ص 214 »

آسيب شناسي جوانان قم

از آنجا كه اهل بيت عليهم السلام ، قم را حرم و كاشانه خويش مي دانسته اند ، نسبت به مردم قم و به ويژه جوانان قم ، حساسيت نشان داده و به آسيب شناسي مردم و جوانان قمي پرداخته اند . از سوئي عموم مردم قم را از « خيانت در حق يكديگر »بر حذر داشته اند و از سوي ديگر جوانان قمي را نسبت به دو آسيب هشدار داده اند : 1 -  معصيت و گناهكاري پدرانشان  2 -  تحقير بزرگان و مسخره كردن پيشوايانشان .

جوانان قم ، بايستي بسيار هشيار و مراقب باشند تا از اين دو عرصه خطر خيز ضربه نخورند . از يك سو مراقب باشند تا مبادا « بي مبالاتي پدرانشان نسبت به حقوق واجب ديني از جمله خمس و زكات » و نيز « بي توجهي پدرانشان نسبت به در آمد پاك و آوردن لقمه حلال به خانه » آنان را به هلاكت اندازد و از سوي ديگر به هوش باشند كه در همه حال احترام و حرمت بزرگان خويش را حفظ نمايند تا مبادا فراواني نعمت علم و عالم در شهر مقدس قم ايشان را به كفران نعمت وادارد و خداي نا كرده به تحقير و تمسخر اهل علم بكشاند .

آري جوانان قمي اگر قدر خود و نعمت هائي را كه خداوند به ايشان ارزاني داشته است ، بدانند و قدري به مواظبت و مراقبت از رفتار و گفتار خويش همت گمارند ، از بهترين ياوران امام زمان عليهم السلام  خواهند بود و به ياري خداوند خواهند توانست نقش مالك اشتر ها را براي امام زمانشان ايفا نمايند .

                                                                                                                           

انشاء الله

 

 

نوشته شده توسط اکبر جزینی در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 ساعت 8:14 موضوع | لینک ثابت

                                                                          

    

   

 

امام صادق ( ع ) : « مَا مِن يَومٍ نَيروزٍ اِلاّ وَ نحنُ نَتَوَُقَعُ فيهِ الفَرَجَ ، مِن ايّامٍ شيعَتِنا ؛ هيچ نوروزي نيست مگر آن كه  ما در آن منتظر فرج ( و ظهور مهدي موعود عليه السلام ) هستيم و اين از آن روست كه نوروز از روزهاي  ( مقدس ) ما و شيعيان ما است .

ميرزا حسين نوري ، مستدرك الوسائل ، ج  6 ، ص 352

 

آداب اسلامي نوروز

نوروز ، از اعياد مورد تائيد اسلام است كه براي آن در روايات اسلامي آداب مخصوصي بيان شده است . در حقيقت ، اسلام خواسته است كه آدمي همراه و همگام با طبيعت ، در خود تغيير و تحولي اساسي ايجاد نمايد و در اين عرصه از زمين و زمان عقب نيفتد . همان گونه كه با فرا رسيدن نوروز زمين زنده و زمان نو مي شود ، جسم و جان آدمي نيز مي بايست در مسير بندگي خداوند طراوت ، نشاط ، شادابي و زندگي تازه اي يابد . بهترين اعمالي كه اين طراوت و سر زندگي را در روح و جان آدمي مي دمد و شادابي و نشاط را براي او به ارمغان مي آورد ، خلاصه وار عبارتند از :

1 -  برقراري ارتباط خالصانه با خالق هستي

2 -  تقاضاي تغيير در رفتار و گفتار و تمام احوال با دعاي تحويل سال

3 -  صله رحم و ديد و بازديد آشنايان با نيت الهي

4 -  هديه دادن به يكديگر

5 -  پاكيزگي و آراستگي

6 – غسل

7 -  پوشيدن بهترين لباسها ؛ چنانچه امام صادق ( ع ) مي فرمايند : با فرا رسيدن نوروز ، غسل كن و پاكيزه ترين لباس هايت را بپوش .

 

شيخ حر عاملي ، وسائل الشيعه ، ج 5 ، ص 288

 

                                                                                       

                                                 

 

نوشته شده توسط اکبر جزینی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 10:36 موضوع | لینک ثابت